هراسانم...

اگر سَردَم،

 

        میترسَم

 

              هراسانَم

 

                   و بیمناکَم

 

 

که عشقم یک هوس باشد

 

                از این است در کلنجارم

 

 

            دمی با دیدنت شادم

 

                       دمی ترسان ترسانم

 

 

      مبادا این هوس هایم

 

                 بَرَد دوست داشتن از یادم

 

 

       مجالم ده ، یارایَم کن...

 

هراسانم، عاشق و باران

 

 

 

اُمید...

در این شهری که می توان فقط زشتی ها را دید، من حضوری را دیدم که امید از چشمانش می بارید. من امید را در نمازی دیدم که برای اقامه اش مردی دست فرزند گرفته بود و فرزندی دست پدر. شخصی سراسیمه که مبادا جا بماند می دوید و کسی که در آن ازدحام برای رفتن به صف های جلوتر توکل می کرد. و صداهایی که با هم یکی می شدند و یک چیز را فریاد می زدند.

و صدای کسی را شنیدم که در اولین صف با بغض می خواند: اهدِنَا الصِّرَاطَ المُستَقِيمَ صِرَاطَ الَّذِينَ أَنعَمتَ عَلَيهِمْ غَيرِ المَغضُوبِ عَلَيهِمْ وَلاَ الضَّالِّينَ

 

امید، عاشق و باران، نماز عید فطر 95

شـاهـزاده...

چـ ـشـ ـمانـ ـت از مـَ ـن چــ ـه مــ ـی خـــ ـواهــ ـند؟

         شــ ـاهـــ ـزاده ای ســـ ـوار بــ ـر اســـ ـب ســـ ـفــ ـیـ ـد!؟!

                      آری چــ ـشـــ ـمانــ ـت مــ ـرا نـــ ـمــ ـی شــ ـنــ ـاســ ـند

 

         ایــ ـن مــ ـن هــ ـســـ ـتم

                          یــ ـک پــ ـیــ ـاده،

                               یــ ـک کــ ـهــ ـنه پــ ـوش

                                          و امــ ـا یـــ ـک حــ ـقــ ـیــ ـقــ ـت؛

 

فــ ـراتــ ـر از رؤیـــ ـای یــــ ـک شـــ ـاهــ ـزاده آن هـــ ـم بـــ ـا اســ ـب ســـ ـفــ ـیــ ـدش

 

               مــ ـن خـــ ـودم هــ ـســ ـتــ ـم،

                                          بــ ـدون چــ ـتـــ ـر 

                                                                 از شــ ـهــ ـر بــ ـاران.

 

شاهزاده

شهر مصنوعی

 

آه

 

  افسوس از این شهر

 

       از این شهر مصنوعی

 

                 با شهروندانش

 

 

همان آدم های مصنوعی

 

    با صورت های مصنوعی

 

         با نگاه های مصنوعی

 

           و با عشق های مصنوعی

 

شهر مصنوعی

شب کجاست؟

                           یک جرعه آرامش

                                        اندکی قرار

                                             یک لحظه فرار

 

                        فرار از درد های فراق

                                          از دست روز

                                              روزهای سیاه

 

آه خوابم می آید

        با چشمانی کبود

           کبود چون سیاهی روز

 

پس شب کجاست؟

       همان تاریک روشن

               همان زمان فرار

                    همان لحظه ی قرار

 

شب کجاست؟

[ دو شنبه 25 اسفند 1393برچسب:شب کجاست؟, بی خوابی, فرار از روز,آرامش,قرار, عاشق و باران, شب, سکوت,فراق, ] [ 1:22 ] [ حامد عینعلی ]
[ ]

سراب

اینجا همه چیز تاریک است؛ حتی روز

       سخت است تشخیص حقیقت و توهم

            و همه چیز در مداری خارج از مدار می گردد

 

     گویی چشم بندان است

          آن هم با طَلق ضخیم خاکستری

                                         بهار خاکستر،

                           تابستان خاکستری،

                 پاییز خاکستری،

و زمستان خاکستری

 

      اینجا صداها غریبه اند حتی با خودشان

                                               نه من منم،

                                        نه تو تویی

                             و نه او اوست

 

    افکارها به دنبال اداها

          و اداها حاکی از عُقده هاست

 

         اینجا سراب است؛ خالی خالی

                      این همان مرگ واقعی است

                                               نه آن مرگ تَن

سراب

[ ]

عشق سوزان

به راستی عشق چیست؟

              سکوت است یا فریاد؟

                       فراق است یا وصال؟

                           تاریک است یا روشن؟

                                   شروع است یا پایان؟

                                                              ...

نمی دانم

   هرچه هست آتش دارد

                           می سوزاند

 

        وجودت را

             و حتی رؤیایت را

 

                به گمانم باید دیوانه باشی که عاشق شوی

عشق سوزان

[ دو شنبه 14 بهمن 1392برچسب:عشق سوزان، آتش عشق، آتش و عشق، آتش و عاشق، عاشق و باران, ] [ 19:55 ] [ حامد عینعلی ]
[ ]

تا در هوایت قدم بزنم...

بـــیـــ ـا؛

     آهـــســتـ ـه آهــسـتــ ـه

                                    آرام آرام

 

و بــ ـه نــزدیـ ـکــیـ ـم کـ ـه رســیـ ـدی

                                        سـ ـیـ ـل شـ ـو

 

مـ ـرا بـ ـا خـ ـود بــبـ ـر

                  پـ ـاکـ ـم کـ ـن

                    در خـ ـود غـ ـرقـ ـم کـ ـن

                                و بــعـ ـد رهـ ـایـ ـم کـ ـن

 

    ســپـ ـس دوبـ ـاره بـیـ ـا

               آهــسـتـ ـه آهـسـتـ ـه

                                       آرام آرام

 

    بـیـ ـا تـ ـا بـیـ ـدارم کـنـ ـی

          تـ ـا در هـ ـوایـت قـ ـدم بـ ـزنـ ـم

                       تـ ـا شــعـ ـرت را بـخـ ـوانـ ـم

 

             بـبـ ـار بـ ـاران بـبـ ـار

بیا تا در هوایت قدم بزنم...

[ جمعه 24 آبان 1392برچسب:تا در هوایت قدم بزنم, باران, عاشق و باران, ] [ 19:26 ] [ حامد عینعلی ]
[ ]

زَمـــــــــ ـان...

 

بــ ـی رَحـــــ ـم تــَــ ـر از آنـــ ـی کـــ ـه بــــ ـایــســ ـتــ ـی.

                          و بـــ ــی احـــ ـســـ ـاس تــَــ ـر از آنــ ــی کـــ ـه

                                                آهــ ـنــ ـگ ســُ ــکــ ـوت غــَــ ـم بـــ ـارم

                                                                              را حـــِـ ـس کـــُـ ـنــ ـی.

 

آری تـــ ـو فـَــ ـقــ َـط مــ ـی روی

   نـــ ـه گـــ ـوش مــ ـی کــُــ ـنــ ـی الـــ ـتــ ـمــ ـاســــ ـم را

              نـــ ـه نــِــ گـــ ـاه مـــ ـی کــُـ ـنــ ـی نـِــ ـگـــ ـاهـــ ـم را

                                       و نـــ ـه آهـــ ـســـ ـتـــ ـه تــَ ـر مـــ ـی روی.

 

مـــَــ ـرا بــ ـه بــَ ـنــ ـد مــ ـی کــِ ـشــ ـی 

   و حـــَ ـتـــ ـی بـــ ـدون آنــ ـکــ ـه زجـــ ـه هـــ ـایـــ ـم را بــ ـشــ ـنـــ ـوی

                   بـــ ـا هــَ ــر قــَـ ـدم کــ ـه بـــَــ ـر مـــ ـی داری

   زخـــ ـمــ ــی دیـــ ـگـــ ـر بــَ ــر تـــَ ـن خـــَ ـســـ ـتــ ـه ام بــ ـه یـــ ـادگـــ ـار مـــ ـی گـــ ـذاری.

 

آنـــ ـقــ ـدر مــ ـرا مـــ ـی کــِـ ـشــ ـی

   تـــ ـا دیـــ ـگــ ـر جـــ ـایـــ ـی بـــ ـرای زخـــ ـم خـــ ـوردن نـــ ـداشـــ ـتــ ـه بـــ ـاشـــ ـم.

                              

  آنـــ ـقــ ـدر مــ ـی روی

               تـــ ـا در تـــ ـاریـــ ـکــ ـی مــُــ طــ ـلـَـ ـق گـــُ ـم شــــ ـوم،

                      مـــ ـی روی تـــ ـا

                             فـــ ـرامـــ ـوش شـــ ـوم

                                  و مـــ ـی روی تـــ ـا مـــَ ــرا بــ ـه

                                                  پــــ ـایـــ ـان بــــ ـرســ ـانــ ــی. 

 

و آنـــ ـگـــ ـاه کـــ ـه بـــ ـه پـــ ـایـــ ـان نـــ ـزدیــ ـک شـــ ـوم

                           تـــ ـو از مــــ ـن خـــ ـواهـــ ـی پــُـ ـرســـ ـیـــ ـد

     کـــ ـه آیـــ ـا قــ ـبـــ ـل از پـــ ـایــــ ـانــ  ـم حـــ ـرفـــ ـی بـــ ـرای گـــُـ ـفــ ـتـــ ـن نـــ ـدارم؟

 

و مـــ ـن بـــ ـه تـــ ـو خـــ ـواهــــ ـم گـــُ ـفـــ ـت:

                     ای زمـــ ـان؛

     تـــ ـو بـــ ـی رحَـــ م تـــَ ـر از آنــ ــی کـــ ـه حـــَــ ـرف هـــ ـایـــ ـم را گـــ ـوش کــــُ ــنــ ـی.

 

ســ ـپـــ ـس

   بـــ ـی آنـــ ـکـــ ـه بـــ ـه حـــ ـرف هـــ ـایــ ـم گـــ ـوش داده بـــ ـاشـــ ـی

              بـــ ـرای پـــ ـایـــ ـانـــَ ـم قــــَـ ـدم بــــَـ ـر مــــ ـی داری

و از کـــِــ ـنـــ ـارم هـــ ـمـــ ـچـــ ـنـــ ـان بـــ ـی احـــ ـســـ ـاس گـــُــ ـذر مـــ ـی کــُــ ـنــ ـی...

زمان

[ شنبه 31 فروردين 1392برچسب:زمان,زمان بی رحم, عُمر, ] [ 12:45 ] [ حامد عینعلی ]
[ ]

شمع و پروانه...

ه ـیـ ـچ مـی دانـ ــی ویـــ رانـــ ـم کـــ ـرده اــی؟

ه ـیـ ـچ مــی دانـ ـی

           خــ اکــســ تـــــَ ـرَم

                         را بــــَ ـر بــــ ـاد داده اـی آنـ هـ ـم بـــَعـــد از آنـ کـــه مــــَ ـرا

                                                                 در آتـــَ شـــ َت ســـــ ـوزانـــ دی.

و نـــمیـ دانــ ســـ ـتـی چـــه بــیـ تـــابـــَ ـم تـــا بـــِ ســــوزم

                                                  

                                                                        و ســـــ ـوختــ م،


آنــــگـــ ـاه کـــه تــ و غـــ ـرق در زیـــ بـــایــی شـــ ـعلـ ـه ات بــ ودی

                                                       و نــ دیـــ دی

           حــَجــ م آتـــَ شـــی کــــه از ســـوخـــتــ نــم

                                           هــمـ ـه جـــا را روشــــَ ن مــ ـی کــــَ ـرد.

و تــــو چــــ ـه بـــ ـی رحــ ـمـــانـــه

                              آتــــَ شـــَ ت را بــــَ ـر بــــالـ ـهایــ ـم مــ ـی انــــداخــتــ ـی

                                           و چــِ شــمــانــَ ت

                                                 را بـــَ ـر رو ــی چــِ ـشمـ ـانـــَ ـم مـ ـی بـــَ ـســـتــ ـی 

        بـــی آنــــ ـکه حـــ ـرف هــــ ـایــم را از درونــــ ـشان بــخـ ـوانـ ـی

                                      و فـــریـــ ـاد هــ ـایم

                                                         را از پـــ ـس ســـُ ـکــوتـَ ـم حـــِ ـس کُـ ـنی.

آنــ گــ ـاه

        مــَ ـغــرورانــ ـه

                          در پـــَ ـس

                             اِشــ ـوه هــ ـایــَ ـت

                                       پــِ ـنــداشـــ ـتی دیـــ ـوانــ ـه ام،

                                 آری مــَ ـن

                                       دیـــ ـوانــ ـه

                                                        بـــ ـودم

                    نــ ـه آنـــ ـگـــ ـونــه کـــ ـه تـــ ـو تـــ َصـــَ ـور مـ ـی کـــَ ـردی.

          پـــَ ـس ســ ـکـــ ـوت کـــَ ـردم

                       تـــ ـا تــ ـو هــَ ـمچــ ـنان بــ ـه

                                                       شــُ ـعــ ـله ات

                                                                 مـــَ ـغــرور بـــ ـاشــی.

شمع و پروانه

[ پنج شنبه 3 اسفند 1391برچسب:شمع و پرونه, سوختن پروانه,دیوانه, ] [ 18:50 ] [ حامد عینعلی ]
[ ]
صفحه قبل 1 2 3 4 صفحه بعد